در اين مطالعه با استفاده از اطلاعات دو مقطع زمانی 1367 و 1372 به بررسی اثر اجرای پروژه های عمرانی زيربنايي بر تغييرات شاخص توسعه انسانی در روستاهای استان فارس پرداخته شده است. در ابتدا با استفاده از فرمول حجم نمونه مطلوب، حجم نمونه (تعداد روستاها) انتخاب و سپس به روش تصادفی طبقه بندی شده، روستاهای مورد نظر انتخاب شدند. سپس بعلت عدم وجود اطلاعات با برآورد تابع اميد به زندگی به روسهای متفاوت و با استفاده از اطلاعات جهانی، اميد به زندگی در مناطق روستايي شبيه سازی شد و نهايتا" شاخص توسعه انسانی (HDI) محاسبه و تغييرات آن به تفکيک پروژه و به تفکيک اجزای تشکيل دهنده آن محاسبه شده است. نتايج اين مطالعه بطور خلاصه به شرح زير است

در هر سه الگوی برآورد شده، اميد به زندگی (شبيه سازی شده) يکسانی با ضراِب همبستگی مثبت و معنی داری حاصل می شود و نتايج بسيار به هم مشابهت دارند.

شاخص توسعه انسانی، شاخص آموزش و اميد به زندگی بين روستاهای دارا (گروه آزمايش) و روستاهای فاقد (گروه کنترل) به احتمال 99 درصد افزايش معنی داری را نشان می دهد

تغييرات در شاخص درآمدی و سرانه پزشک، بين اين دو گروه در سطح 95 درصد رد می گردد، اما در سطح احتمال کمتری معنی دار می شود. سرانه پرستار بين اين دوگروه در هر سطحی از احتمال رد می شود. بطور خلاصه می توان از اين طرح اين نتيجه را گرفت که بطور کلی اجرای پروژه های عمرانی زير بنايي تأثير به سزايي در رشد و شکوفايي شاخص توسعه انسانی در مناطق محروم روستايي داشته است. همچنين با توجه به رشد شاخص توسعه انسانی ايران بين سالهای 1992 تا 1998 در می يابيم که متوسط نرخ رشد شاخص توسعه انسانی در روستاهای استان فارس بيشتر از نرخ رشد کشور بوده است
 

amirazodi@iauro.ac.ir

بازگشت